Goed nieuws met een prijskaartje
Ik heb goed nieuws en ik heb ander nieuws. Eerst het goede nieuws, want dat verdient voorrang na alles wat hier de afgelopen tijd voorbijkwam. Ik ben aan het herstellen. Dat gaat niet in een rechte lijn en ook niet volgens een keurig schema. Het gaat met vallen en opstaan, als bij een peuter die ontdekt dat lopen eigenlijk vallen met stijl is. Sommige dagen voel ik me bijna de oude. Op andere dagen lig ik na een uur werken op de bank bij te komen van mijn eigen ambitie. Toch schuift de grens steeds een stukje op. Ik werk weer, en elke maand een beetje meer. Dat voelt als winst, en eerlijk gezegd is het dat ook. Alleen heeft herstel een merkwaardige bijwerking waar geen bijsluiter voor waarschuwt.
“Beter worden is prachtig, tot iemand anders het ook opmerkt.”
Een fractie van vroeger
Wie na een lange ziekteperiode weer aan de slag gaat, begint niet waar hij gebleven was. Opdrachtgevers zijn verdergegaan en het netwerk is wat stoffig geworden. Bovendien is iemand die nog herstelt voor veel bedrijven een gok die ze liever niet wagen. Ik heb precies één opdrachtgever gevonden die het aandurfde om voor de lange termijn met mij in zee te gaan, en die wist van de risico’s. Daarnaast bood Mepal me een uitgestoken hand. Dat klinkt misschien bescheiden, maar voor mij voelde het als een reddingsboei. Ik werk dus weer, maar tegen een fractie van de tarieven die ik vroeger vroeg. Dat is geen bescheidenheid, het is gewoon realisme, want volle dagen verkopen lukt niet als je om drie uur ’s middags al op reserve draait. ASR kijkt daar met een andere bril naar. Waar ik vooruitgang zie, ziet de verzekeraar een reden om mijn uitkering te beëindigen. Daarmee verdwijnt ook het grootste deel van mijn inkomen. Het is een opmerkelijke rekensom, want een beetje werken levert zo minder op dan helemaal niet werken. Ik heb even naar de logica gezocht en vond vooral een spreadsheet.
“Herstel wordt beloond, alleen niet met geld.”
Verhuizen naar een kleiner huis
Een website lijkt gratis tot je de facturen naast elkaar legt. Hosting, domeinnaam, boekhouder, contracten, het tikt allemaal stilletjes door, ook in maanden waarin weinig tot niets binnenkomt. En de timing is werkelijk geweldig. Sylvia is inmiddels ook een jaar thuis en is gekort op haar inkomen. Er wordt nu dus aan drie kanten tegelijk geknabbeld aan onze financiële situatie: bij Sylvia, bij mij privé en bij mij zakelijk. Zakelijk ben ik zelfs met hulp amper kostendekkend, en dat is in gewone taal gewoon achteruitgang. Als alles tegelijk krimpt, moet je keuzes maken. Ik kan me www.data-pro.nu niet langer veroorloven, en eerlijk gezegd wil ik dat ook niet meer. Elke euro gaat nu eerst naar het gewone leven. Dat betekent dat dit blog binnenkort sluit. Dat doet pijn, want deze plek werd gaandeweg veel meer dan een website. Het was mijn logboek en mijn uitlaatklep, en soms mijn manier om te lachen om dingen die eigenlijk niet grappig zijn. Toch is sluiten niet hetzelfde als verdwijnen. Misschien keert Kankerlicht later terug in een gratis variant, wat soberder maar met hetzelfde hart. Zie het als een verhuizing naar een kleiner huis, waar de meubels wat dichter op elkaar staan.
“Een lamp die uitgaat, kan ook gewoon een nieuwe fitting zoeken.”
Поки що
Uit gesprekken, die van mij en die van anderen, blijkt dat we het allemaal belangrijk vinden dat mensen na kanker weer kunnen meedoen. We knikken, we delen een bericht en we vinden het jammer. Daarna gaan we verder met onze dag. Toch is juist die tussenfase zo kwetsbaar, als je half hersteld bent en half weer verdient. Wie daar valt, valt vaak tussen regels die voor hele mensen zijn bedacht en niet voor halve. Het gevoel dat hier iets niet klopt, verdient meer dan een zucht. Praat erover, vraag ernaar en spreek iemand aan die er iets aan kan veranderen. Dat het anders kan, bewijzen Kees van www.anzers.nl en Willem van www.mepal.nl. Zij zijn de enigen die zakelijk echt iets voor me wilden betekenen, en dat heeft meer gedaan dan ze waarschijnlijk weten. Daarmee wil ik niemand tekortdoen, want iedereen die eten bracht, bloemen stuurde of werkelijk meeleefde, heeft me vaak letterlijk overeind gehouden. Dank aan jullie allemaal, ook voor het lezen en voor de berichtjes die soms precies op het juiste moment binnenkwamen. Wil je weten wat Kankerlicht hierna wordt? Stuur dan een email naar henrove@proton.me. Voor wie aanklopt, laat ik het licht graag aan.
“Het licht gaat hier uit, maar ik blijf gewoon branden.”
