🩶 15:33 De bel die niemand wil horen

Het was een telefoontje op vrijdagmiddag om 15:33. Ik was net een bierproeverij met kwis aan het voorbereiden. In een paar minuten veranderde mijn middag van luchtig naar loodzwaar. Sinds dat moment probeer ik alles wat er gebeurt op te schrijven. Niet om medelijden te krijgen, maar om mijn hoofd en hart bij elkaar te houden. Deze blogs zijn mijn manier om te begrijpen, te delen en te laten zien hoe ik hiermee omga — soms serieus, soms met humor, maar altijd echt.

“Het leven belt niet van tevoren om te vragen of het uitkomt.”

De uitslag

En toen was het zover: schoon. Geen levende kankercellen. Ik hoorde de woorden, maar ze leken niet tot me door te dringen. Ik was tegelijk dolblij en totaal in de war. Ondanks dat mijn hoofd al die tijd zei “het gaat goedkomen”, had ik stiekem gerekend op slecht nieuws. Al ruim een week draaide mijn binnenwereld overuren: nerveus, bang, mismoedig. Mijn omgeving wilde ik er niet mee belasten. (Sorry lief gezin. Ik zal niet weer jokken over hoe ik me voel). Dus deed ik alsof ik me verveelde, terwijl mijn hoofd non-stop doorraasde met ‘wat als’-vragen. Blijdschap? Ja, die was er. Maar ook een overweldigend verdriet, een schuldgevoel dat me naar de keel greep. Ik was in de war, alsof ik in een film zat waar ik de plot niet meer snapte. Ik liep door het ziekenhuis, de gangen leken langer, de geluiden harder. Ik trilde van binnen. Waarom ik? Waarom heb ik deze mazzel, terwijl anderen een bij voorbaat verloren strijd leveren? Bij de uitgang botste ik op Lieke en Wouter. Hun glimlach, hun felicitaties…… Ik wilde meedoen, ik wilde lachen, maar in plaats daarvan voelde ik de tranen branden. In de war. “Vieren doe ik straks wel,” stamelde ik, terwijl ik mij ogen nat werden.. Sorry, Lieke en Wouter. Jullie verdienden een blije Henro, niet een die zich schuldig voelt omdat hij beter wordt.

“Blijdschap kan ook zwaar zijn als je het vergelijkt met het lot van anderen.”

Het wachten

De afgelopen periode was saai, voor jullie en voor mij. Een tijd van herstel, van rust. Het meest opmerkelijke? Ik heb weer een beetje gewerkt. Bij Mepal kreeg ik de kans om wat te doen. Elk uurtje dat ik werkte was er een, elk uurtje dat ik niet werkte was niet erg. De eerste dag haalde ik mijn laptop op en bleef drie uur hangen. De dag erna lag ik uitgeput op de bank. Maar het werd beter. De laatste week werkte ik per ongeluk zelfs op mijn geplande rustdag. De 16 uur per week werden bijna 25 uur. Herstel of overmoed? Een beetje van beiden. Maar ik genoot van nuttig zijn, van doen wat ik leuk vind. Toch was het afscheid pijnlijk. Ik mis de mensen, de sfeer. Het werk dat naar me lonkt maar nu blijft liggen.

“Herstel is geen rechte lijn, maar een zigzag met onverwachte pieken.”

De afleiding

Toen het project bij Mepal ten einde liep, stortte ik me op NixOS, declaratieve systemen, dendritische structuren. Mijn variant op sudoku’s. Het hield mijn hoofd weg van die controle, Die waar ik naar uitkeek en die ik zo vreesde. En toen kwam het goede nieuws. Kankervrij. 10 tot 20% kans op recidive, maar ik had strontmazzel. De arts zei: dit komt niet terug. Omdat het op tijd was ontdekt.

“Geluk is relatief, vooral als je weet dat niet iedereen hetzelfde nieuws krijgt.”

Vooruitkijken

Nu het nieuws er is, mag ik weer vooruitkijken. De medische wereld ook. Mijn huid is gevoelig, mijn kaak ontstoken. Donderdagochtend zat ik in Oldenzaal bij de dermatoloog, donderdagmiddag in Enschede bij de kaakchirurg voor een kies. Zalf voor de huid en die kies? Die is nog in Enschede. Ik ben nu in Hengelo.

“Het lichaam herinnert je dat het tijd nodig heeft, ook als de kanker weg is”

Een nieuw hoofdstuk

Er gaan dingen veranderen. Ik stop als ondernemer. Niet omdat ik het niet meer kan, maar omdat mijn prioriteiten veranderd zijn. Ik kies voor stabiliteit voor mijn gezin en geef de ruimte aan anderen die de risico’s wél durven en willen nemen. Wat ik als ondernemer loslaat, gun ik hen. Ik wil nu vooral doen wat ik leuk vind, niet wat ik moet. Een baan vinden is niet makkelijk. Wie zit te wachten op een revaliderende werknemer? Tot mijn verrassing wordt er geflirt met meerdere bedrijven. Er zijn gelukkig organisaties die verder kijken dan winstcijfers en maximaal uitgemolken werknemers. Mijn netwerk roerde zich. Bedrijven die overwegen me in te huren tijdens mijn herstel, tot ik risicoloos genoeg ben voor een dienstverband. Ik ben blij en dankbaar om te merken dat mijn netwerk mij wat gunt. Ik vind het altijd lastig als mensen ‘zomaar’ iets voor mij doen. (Dat is raar. Ik weet het. Ik ben soms raar. Maar zijn we allemaal niet een beetje raar? Dat maakt mensen zo leuk. Dat we soms raar zijn).Het geeft me de kans om mijn herstel op te bouwen en mijn bedrijf af te bouwen.

Ik ben aan het flirten, er is nog geen relatie. Maar weet je? Ik heb weer levensvreugde. Ik flirt nu met een vrolijk hart. Af en toe neurie ik zelfs:

Guess who’s back? Back again? Henro’s back! Tell a friend!