🩵 Kankerlicht – Texel als tussenadem

🩶 15:33 De bel die niemand wil horen

Het was een telefoontje op vrijdagmiddag om 15:33. Ik was net een bierproeverij met kwis aan het voorbereiden. In een paar minuten veranderde mijn middag van luchtig naar loodzwaar. Sinds dat moment probeerde ik alles wat er gebeurde op te schrijven. Niet om medelijden te krijgen, maar om mijn hoofd en hart bij elkaar te houden. Deze blogs zijn mijn manier om te begrijpen, te delen en te laten zien hoe ik hiermee omging. Soms serieus, soms met humor, maar altijd echt.

“Het leven belt niet van tevoren om te vragen of het uitkomt.”

🩶 De optelsom van pech

Sommige jaren waren druk. Andere jaren leken persoonlijk langs te komen om te controleren of je nog rechtop stond. Dit jaar hoorde onmiskenbaar bij die laatste categorie. We kregen te maken met immense financiële stroppen, twee overlijdens en twee bijna overlijdens. Alsof dat nog niet voldoende was, zaten twee mensen in ons gezin vier maanden thuis omdat werken simpelweg niet ging. Tegelijkertijd speelde de wereld vrolijk mee. Een broertje in Irak kon aanvankelijk niet naar huis vanwege overvliegende raketten tussen Iran en Israël. Nieuws dat normaal abstract bleef, werd ineens keukentafelrealiteit. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg mijn gezin te maken met de politie, brak mijn moeder haar rug en waren er meerdere medische voorvallen in de directe familie. Het was geen reeks gebeurtenissen, het was een opstapeling zonder adempauze.

“Sommige jaren komen niet in hoofdstukken, maar in golven.”

🩶 Medisch jaarabonnement

Naast mijn eigen traject werd zorg een terugkerend thema in onze agenda’s. Ziekenhuizen werden vaste prik en wachtkamers bijna vertrouwd. En terwijl iedereen al op zijn tandvlees liep, kreeg Sylvia er als bestuurslid van de camping een extra laag bij. Gedoe, geruzie en verwijten die langzaam maar zeker hun tol eisten. Het droeg stevig bij aan haar burn out, terwijl zij ondertussen de stabiele factor bleef waarop wij allemaal leunden. Soms voelt het alsof het universum in dit ene jaar meer van ons heeft afgenomen dan in 5 jaar redelijk is. Dat schept verwachtingen. Want wie zoveel inlevert, heeft volgens mij ook recht op een beetje kosmische compensatie.

“Als het universum een boekhouding heeft, staan wij diep in het rood.”

🩶 Na de laatste bestraling

De dag na mijn laatste bestraling stappen Sylvia en ik samen met Jaero en Salke op de boot naar Texel. Mandy blijft thuis om oud en nieuw te vieren met haar vrienden in Hengelo, precies zoals het hoort. Het voelt logisch en vreemd tegelijk. Alsof het leven zegt dat sommige dingen gewoon doorgaan, ook als jij net een hoofdstuk afsluit. Texel ontvangt ons met ruimte, wind en een weldadige vorm van rust die nergens op de agenda staat.

“Sommige plekken stellen geen vragen en dat is precies hun kracht.”

🩶 Strand, bingo en een pauw

We maken strandwandelingen met Salke, die zich weer even hond mag voelen zonder bijsluiter. Op het park belanden we bij de bingo, een activiteit die ik normaal alleen associeer met regen en lauwe koffie. We zien fazanten alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. En alsof dat nog niet genoeg is, loopt er op een middag doodgemoedereerd een pauw onze tuin in. Zelfs mijn ziekte lijkt daar even te besluiten dat het ook morgen wel kan.

“Het leven blijft verrassen, ook als je denkt dat je alles al hebt gezien.”

🩶 Een hals met eigen plannen

Ik voel me verbazingwekkend goed, al eist mijn lichaam elke middag een verplicht schoonheidsslaapje. Mijn huid had andere plannen. Ik had veel pijn en keek vanochtend in de spiegel. De randen van de pleister zagen er verschrikkelijk uit, rood, kapot en boos. Blaren. Alles onder de pleister bleek grotendeels geheeld, maar de overgang was een slagveld. We besloten samen dat dit zo niet verder kon. Niet volgens het boekje, maar volgens gezond verstand. We trokken de pleister er af. Sylvia trok Texel in en keerde terug met zalf en vastberadenheid.

“Niet alles wat officieel is, is ook vriendelijk.”

🩶 Sint Sylvia en zalf

Sindsdien word ik meerdere keren per dag liefdevol gezalfd door Sint Sylvia. Het effect is groot. Minder pijn, minder jeuk en vooral meer rust in mijn hoofd. Ik geniet weer van het eiland dat voor mij voelt als thuiskomen zonder uitleg. Ik zit netjes gekleed klaar om afscheid te nemen van een jaar dat alles uit de kast trok. En om een nieuw jaar welkom te heten dat blanco genoeg is om opnieuw te beginnen.

“Zorg zit soms gewoon in een tube zalf en twee handen.”

🩶 Voor nu

Voor nu is dit waar we staan. Als ik het lijstje teruglees, blijft het bizar dat dit allemaal in één jaar paste. Maar over een paar uur ligt 2025 achter ons. We laten het achter op Texel, samen met alles wat te zwaar was om mee te nemen. We kijken vooruit. Vastberaden zelfs. Want het universum heeft vorig jaar zoveel van ons gevraagd en afgenomen, dat we ons karma in 2026 gewoon komen ophalen. Met rente, als het even kan. Vanuit ons hart wenst mijn gezin iedereen, zonder enige uitzondering, een warm, gezond en licht 2026 toe. Een jaar met minder stroppen, meer ademruimte en vooral meer zachtheid voor elkaar.

“Zwaarte mag licht hebben. En dat licht delen we graag.”