🩵 Cancer Light – Recovery is harder than being ill

⁇ 15:33 The bell that no one wants to hear

It was a call on Friday afternoon at 15:33. I was just preparing a kwis beer tasting. In a few minutes my afternoon changed from light to heavy. Since then, I've been trying to write down everything that happens. Not to get pity, but to keep my head and heart together. These blogs are my way of understanding, sharing and showing how I deal with them – sometimes serious, sometimes humorous, but always real.

“Life does not call in advance to ask if it is convenient.”

🩶 Ziek zijn was een piece of cake

Ik herinner me de pijn van mijn ziekte nog goed. De minieme hapjes ijs die ik met moeite en heel veel voorzichtigheid naar binnen werkte. Ik herinner me dat ik mijn ouders in het ziekenhuis met een zwaar gemoed vertelde dat ik moe was, dat ik rust nodig had. Een nare boodschap, maar noodzakelijk, want ik had zoveel pijn en wilde slapen en rusten.

Toch voelt de afgelopen en huidige periode van herstel een stuk zwaarder. Laat me uitleggen waarom. Ziek zijn is als een slechte film: je weet dat het ergens op uitloopt, en je hoeft alleen maar af te wachten tot de credits rollen. Herstel daartegen is als een slechte serie: je denkt dat je aan het einde van een aflevering bent, maar nee hoor, cliffhanger, en je moet wachten op het volgende seizoen.

“Ziek zijn is passief lijden. Herstel is actief vechten tegen je eigen domme ambities.”

🩶 Mepal, de tussenpartij en mijn innerlijke donderwolk

Een belangrijke periode was die van overleg met Mepal en de tussenpartij die me aanvankelijk geplaatst had. Het was een goede match, want Mepal bleek de meest sociale opdrachtgever die ik tot nu toe heb meegemaakt. Kado’s, bezoekjes, geïnteresseerde berichtjes en de kans om bij hen te proberen of ik alweer iets kon werken.

Maar dat ging niet zomaar. Mepal wilde niet de tussenpersoon betalen als ze me op therapeutische basis inhuurden, en de tussenpartij wilde niet zonder meer haar claim en concurrentiebeding laten varen. Dat leverde een hoop stress op. Stress is vermoeiend. En vermoeidheid leidt bij mij tot inzinkingen. Daarnaast moest ik echt wel even bijkomen van het werken met Mepal. De belasting was laag maar eerlijk gezegd was ik misschien wat te vroeg.

En nee, een inzinking is bij mij niet dat ik bibberend en rillend op de vloer lig. Het is wel dat ik als een boze donderwolk door huis loop, heel stil ben, niets wil, alles zwart zie, en mezelf en mijn omgeving mateloos frustreer. Sylvia kan daar over meepraten.

“Stress is als een slechte relatie: je weet dat je ermee moet stoppen, maar je blijft maar teruggaan.”

🩶 Sylvia’s 50e verjaardag en de wet van Henro

Natuurlijk wilde ik Sylvia’s 50e verjaardag goed doen, met de beperkte capaciteit die ik had. En twee dagen voor haar verjaardag, toen ik van alles wilde en zou organiseren, zat ik met Sylvia in het ziekenhuis. Om foto’s te maken van haar ontzettend pijnlijke voet. Dat betekende dat ik alles op donderdag deed.

Vrijdag werd alles versierd, veel mensen op bezoek, zaterdag was ze jarig, zondag een BBQ op de camping, maandag opruimen en onder andere de BBQ schoonmaken op de camping. En je raadt het al: dinsdag was een hele vervelende dag.

In de praatgroep met kankeroverlevers, waar we wel wat gewend zijn, kreeg ik de opmerking: “Jeetje, jij zit echt in de vechtmodus, hè?” Ik heb een week rust genomen en trok weer bij. De afgelopen weekenden waren leuk, maar druk. En ik weet dat ik dan een inzinking krijg.

“Feestjes organiseren en herstellen gaan niet samen. Wie had dat gedacht?”

🩶 De bedrijfsarts en de kunst van het nietsdoen

Ergens tussendoor heb ik een bedrijfsarts op bezoek gehad, die adviseerde om wat gas terug te nemen. En dat advies neem ik aan. Ik probeer per dag maar één activiteit te plannen en voor elke activiteit twee tot drie keer zoveel rust te nemen. Een uur afspraak gehad? Dan twee tot drie uur niets doen.

En dat gaat nog steeds niet altijd goed. Zaterdag hielp ik met klussen op de camping. Na anderhalf uur ben ik gestopt, de sauna ingedoken, even(!) op bed gaan liggen om een paar pagina’s te lezen, en een paar uur later(!) wakker geworden.

Het is moeilijk om je gedrag aan te passen. En het is erg moeilijk om jezelf te temporiseren als je enthousiast en gedreven bent. Gelukkig heb ik Sylvia, die me in de gaten houdt.

“Rust nemen is mijn nieuwe side hustle. En ik ben er slecht in.”

🩶 Een nieuwe kans: Anzers en de soevereine cloud

Gelukkig is er ook goed nieuws. Ik span me nu enkele uren per week in voor Anzers in Enschede, waar ik mee mag werken aan een soevereine cloud. Een geweldige kans, want iedereen weet hoe overtuigd ik ben van het feit dat we met z’n allen onszelf moeten beschermen tegen invloeden van buitenaf. Hoe we als overheid en bedrijfsleven weer grip moeten krijgen op de nieuwe olie: data. Data is de nieuwe olie, en we geven het allemaal zomaar weg. Bij Anzers zijn ze erg bewust van mijn beperkte inzetbaarheid, en mijn inzet is beperkt tot wat ik aan kan. Precies zoals het hoort.

“Als we onze data niet beschermen, wie doet het dan wel?”

⁇ For now

Voor nu is dit waar ik sta. Ik probeer mijn dagen te vullen met kleine overwinningen: een wandeling, een boek, een kop koffie zonder schuldgevoel. Herstel is zwaarder dan ziek zijn, omdat je actief moet kiezen voor rust. En dat is, voor iemand als ik, misschien wel de grootste uitdaging.

*“Zwaarte mag licht hebben. En licht weegt soms verrassend veel.”