🩶 15:33 De bel die niemand wil horen

Het was een telefoontje op vrijdagmiddag om 15:33. Ik was net een bierproeverij met kwis aan het voorbereiden. In een paar minuten veranderde mijn middag van luchtig naar loodzwaar. Sinds dat moment probeer ik alles wat er gebeurt op te schrijven. Niet om medelijden te krijgen, maar om mijn hoofd en hart bij elkaar te houden. Deze blogs zijn mijn manier om te begrijpen, te delen en te laten zien hoe ik hiermee omga — soms serieus, soms met humor, maar altijd echt.

“Het leven belt niet van tevoren om te vragen of het uitkomt.”

🩶 De hond die op het baasje leek

Mijn maatje Salke is niet meer. Geboren op 20 januari 2016 in Bornerbroek, overleden op 23 juni 2026 in Hengelo. Tien jaar en een beetje. En het laatste stukje was het zwaarst. Het verhaal is wrang vertrouwd: toevallig werd een bultje in zijn hals ontdekt. Eerste conclusie van de dierenarts: opgezwollen lymfeklier, niets bijzonders. Bij mij leidde datzelfde soort bultje direct tot onderzoek. Bij Salke pas toen hij stopte met eten en drinken. Tweede conclusie: keeltumor. Het bleek een geval van de hond die op het baasje ging lijken. Niet andersom. Ik kon worden geholpen. Salke niet. De dierenarts was daar vrij snel en vrij helder over.

“Dezelfde ziekte, twee uitkomsten. Het leven heeft geen gevoel voor symmetrie.”

🩶 De retorische vraag die geen vraag was

Mijn keel gaat langzaam vooruit maar voelt nog steeds vreemd aan. Als ik moe ben, wat geregeld gebeurt, wordt het ongemak groot. Ik kan dat rationaliseren: het gaat de goede kant op, het kost tijd, het is normaal. Maar een hond kan niet rationaliseren. Die voelt zich gewoon onbehaaglijk. Permanent. Ik heb mezelf kortstondig afgevraagd of ik Salke dat aan wilde doen: een behandeling, een herstelproces, keelpijn zonder uitleg. Die vraag bleef retorisch, want Salke kon niet worden geholpen. Ik hoefde mezelf die vraag dus eigenlijk niet eens te stellen. Dat maakte het makkelijker en moeilijker tegelijkertijd. We stopten hem vol prednison en hij bleef nog enkele weken bij ons. Goede weken, grotendeels. Maar met die constante, sluimerende angst op de achtergrond: houden we hem niet te lang? Laten we hem lijden omdat wij nog niet klaar zijn?

“De moeilijkste vragen zijn die waarbij het antwoord er al is, maar je het nog niet wilt horen.”

🩶 Er is geen goed moment

Dat moment is er nooit. Dat weet iedereen die ooit afscheid heeft moeten nemen van een dier. Toch keek ik elke dag naar Salke met argusogen, op zoek naar tekenen. Het verval was langzaam, bijna onzichtbaar als je hem niet kende. Maar ik kende hem. En dus zag ik het. Er werd een afspraak gemaakt. En dat gaf, hoe merkwaardig ook, rust. Er was een datum. De pijnlijke vraag hoefde niet meer elke ochtend opnieuw te worden gesteld. Salke zelf hielp daar niet bij, want hij hield zich groot. Zodra hij doorhad dat wij op hem letten, was er opeens niets aan de hand. Blij kwispelen, druk doen, het touw halen. De laatste twee dagen ging het hard achteruit met Salke.. De taart die een vriendin van mijn dochter  speciaal voor hem had gebakken en die hij eerder bijna met geweld naar binnen had gewerkt, bleef onaangeroerd liggen. Net als Salke. Die bleef ook liggen. Behalve als er aandacht was. Want dan was het baasje opeens lief en moest het baasje geknuffeld worden en moest het baasje met het touw spelen.

“Hij hield zich groot voor ons. Het minste wat ik kon doen was hetzelfde voor hem.”

🩶 20 kilo op mijn schoot

Salke werd eerst zwaar verdoofd. Hij leunde tegen me aan voor steun en is op mijn schoot in slaap gevallen. Ik ben waarschijnlijk het laatste geweest dat hij gevoeld heeft. Dat biedt geen troost, maar ik hoop dat ik op dat moment voor hem was wat hij zolang en zo vaak voor mij was geweest. Al die dagen dat ik zonder energie op de bank zat. Al die uren dat ik steun nodig had en hij gewoon naast me ging zitten, zijn grote kop op mijn been. Twintig kilo die vond dat hij bij jou op schoot hoorde. De nerveuze zenuwpees die buiten aan de riem kon trekken tot wanhoop, maar binnenshuis de rustigste hond ter wereld was. De bangerd die twintig minuten naar gasten blafte om vervolgens bij hen op schoot te kruipen. De nooit chagrijnige Salke, die naast me stond als ik koffie zette, met zijn brede grijs die duidelijk zei: “die hondensnoepjes in de kast, wat denk je ervan?” Die elk trucje dat hij ooit had geleerd tevoorschijn toverde zodra hij het geluid hoorde van een kartonnen doos. Mijn makker, die onder mijn bureau op mijn voeten lag als ik werkte.

“Een hond weet niet wat kanker is. Hij weet alleen wie zijn baasje is.”

🩶 Voor nu

Op zijn laatste selfie staat het verdriet al op mijn gezicht. Salke kijkt blij en vrolijk de wereld in. Dat zegt eigenlijk alles. Ik ga hem missen. Ik mis hem al. En mijn herstel gaat door, en mijn keel doet soms pijn, en ik ga koffie zetten en dan staat er niemand naast me die me vraagt of ik ook even aan de hondensnoepjes heb gedacht. Dat is een klein, dom detail. En toch is het precies dat soort kleine, domme details die je kapotmaken.

“Zwaarte mag licht hebben. En soms weegt het lichtste het zwaarst.”

In Memoriam
Salke Veijer

20-1-2006, Bornebroek, 23-6-2026 Hengelo.