🩵 Kankerlicht – De laatste straal telt ook mee

🩶 15:33 De bel die niemand wil horen

Het was een telefoontje op vrijdagmiddag om 15:33. Ik was net een bierproeverij met kwis aan het voorbereiden. In een paar minuten veranderde mijn middag van luchtig naar loodzwaar. Sinds dat moment probeer ik alles wat er gebeurt op te schrijven. Niet om medelijden te krijgen, maar om mijn hoofd en hart bij elkaar te houden. Deze blogs zijn mijn manier om te begrijpen, te delen en te laten zien hoe ik hiermee omga soms serieus, soms met humor, maar altijd echt.

“Het leven belt niet van tevoren om te vragen of het uitkomt.”

🩶 Klaar is ook iets

Vandaag was de laatste bestraling. Dat klinkt feestelijker dan het voelt, maar het is onmiskenbaar een mijlpaal. Geen dagelijkse wekker meer die te vroeg gaat en geen taxi die mijn straat inmiddels beter kent dan ikzelf. Het lichaam is moe, het hoofd loopt achter en toch is er opluchting. Klaar betekent niet genezen, maar wel afronden. En afronden is soms precies wat je nodig hebt om weer adem te halen.

“Soms is ‘klaar’ het beste nieuws van de dag.”

🩶 Elke keer een verrassing

Elke bestraling voelde als een klein uitpakmoment, maar dan zonder strik. Komt er vandaag een nieuwe bijwerking of blijft het bij de bekende ellende. Wordt de huid nog roder, de pijn nog scherper, de vermoeidheid nog zwaarder. Die onzekerheid is vermoeiender dan het fysieke ongemak. Je leert leven met het idee dat voorspelbaarheid tijdelijk is afgeschaft. Improviseren wordt een vaardigheid.

“Onzekerheid is ook een fulltime baan.”

🩶 De supersticker

De verpleegkundigen waren niet tevreden over mijn huid en lieten me niet vertrekken zonder ingrijpen. Resultaat een pleister van vijftien bij vijftien centimeter, formaat bouwmarkt. Het voelt absurd, maar de verlichting is onmiddellijk. Blijkbaar werkt zorg soms gewoon als een hele grote sticker. Ik noem hem mijn supersticker en eerlijk is eerlijk, hij doet zijn werk beter dan verwacht.

“Heling hoeft niet subtiel te zijn.”

🩶 Zonder masker

Omdat ik het bestralingsmasker niet meer op hoef, kon ik eindelijk iets doen wat wekenlang praktisch onmogelijk was. Ik heb me geschoren. Geen groot gebaar, geen symboliek die je in een zelfhulpboek tegenkomt, maar het voelde onverwacht bevrijdend. Alsof mijn gezicht ook begreep dat dit hoofdstuk is afgesloten. Kleine handelingen krijgen ineens een disproportioneel grote betekenis.

“Herstel begint soms bij een scheermes.”

🩶 Masker met toekomst

Mijn bestralingsmasker mocht mee naar huis. Een object dat wekenlang symbool stond voor stil liggen en overgave krijgt nu een ander leven. Mijn dochter wil er een buste van maken. Dat idee alleen al maakt het lichter. Iets wat begon als noodzakelijk kwaad eindigt misschien als kunst. Dat voelt als een kleine overwinning op de absurditeit van het traject.

“Wat je meemaakt hoeft niet het laatste woord te hebben.”

🩶 Voor nu

Voor nu is dit waar ik sta. De komende weken kunnen nog pittig worden, zo waarschuwen ze unaniem. Meer roodheid, meer vermoeidheid, misschien zelfs een mentale dip. Kom maar op, ik heb mijn supersticker en iets meer rust in de ochtend. Geen taxi’s meer, iets vaker uitslapen en zien hoe het loopt. Dat is voorlopig meer dan genoeg.

“Zwaarte mag licht hebben. En licht weegt soms verrassend veel.”