🩵 Kankerlicht – Aftellen met omwegen

🩶 15:33 De bel die niemand wil horen

Het was een telefoontje op vrijdagmiddag om 15:33. Ik was net een bierproeverij met kwis aan het voorbereiden. In een paar minuten veranderde mijn middag van luchtig naar loodzwaar. Sinds dat moment probeer ik alles wat er gebeurt op te schrijven. Niet om medelijden te krijgen, maar om mijn hoofd en hart bij elkaar te houden. Deze blogs zijn mijn manier om te begrijpen, te delen en te laten zien hoe ik hiermee omga — soms serieus, soms met humor, maar altijd echt.

“Het leven belt niet van tevoren om te vragen of het uitkomt.”

🩶 Vermoeid tot in gedachten

Het is alweer een week sinds mijn laatste blog en ik merk dat het me zwaarder valt dan ik had gehoopt. Ik ben veel moe en dat is niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Het ziek zijn ben ik zat en soms ben ik mijn eigen geduld daarbij ook kwijt. Tegelijkertijd komt het einde van dit traject echt in zicht en dat zorgt voor een vreemd soort tweestrijd in mijn hoofd. Hoop en uitputting lopen hier hand in hand door de kamer. Aftellen helpt, maar sommige dagen telt elke minuut extra zwaar.

“Moe zijn is lastig, moe denken is verraderlijk.”

🩶 Aan tafel zonder smaak

Woensdag kwam het campingbestuur bij ons thuis eten en vergaderen en ik was bij het eten aanwezig. Het was heerlijk om weer eens andere mensen te zien, al zei Sylvia terecht dat ziek zijn best eenzaam kan zijn. Dat klopt, zelfs als je omringd bent door je gezin. Mee eten zat er niet in, want ik leef inmiddels op drinkvoeding en proef al een week helemaal niets meer. Eten wordt dan een ritueel zonder zintuiglijke beloning. Aan het einde van de maaltijd heb ik het opgegeven en ben ik op bed gaan liggen, wat prima was. Totdat de deurbel bleef gaan, de hond zijn commentaar leverde en stemmen door de gang echoden. Dat bezoek weer gaat, is logisch en lief, maar het kostte me meer energie dan ik had. De volgende dag betaalde ik de prijs, maar die betaalde ik graag.

“Samen zijn kost energie, alleen zijn soms nog meer.”

🩶 Kaputt maar tevreden

Vrijdag bereikte ik een magisch punt, vier van de zes weken bestraling zaten erop. Nog tien keer en dan is het klaar. Voor het eerst kon ik echt aftellen naar nul. Zaterdag voelde ik me verrassend goed en ging ik met Sylvia mee naar de camping. Mensen waren blij me te zien en ik was minstens zo blij hen te zien. Na twee uur was het echter klaar en zat ik in een hoekje op de bank met mijn capuchon over mijn hoofd. Kaputt is een prima samenvatting. We waren de straat nog niet uit of de autostoel lag al plat en de rest van het weekend heb ik de rekening voldaan. Toch was het de moeite waard.

“Soms is twee uur leven genoeg voor een hele dag.”

🩶 Pleisters en spiegels

Maandag was ik chagrijnig en mentaal zat ik er niet lekker in. Toch vond ik energie om wat telefoontjes te doen voor het aanvullen van mijn medicijnen. Het voelde alsof ik een inventaris van een kleine apotheek oplepelde met fentanyl, oxycodon, lorazepam, bloedverdunners, neusspray en drinkvoeding. Vandaag overwoog ik even te stoppen met de fentanyl omdat ik het idee heb dat het bijdraagt aan mijn negativiteit en lethargie. Een paar pijnscheuten later was ik weer realistisch en bleef ik bij de pleisters. Vanmorgen was ik in het ziekenhuis en vroeg ik naar die vreemde kale streep in mijn baard. Blijkt dat een oude vulling de bestraling weerkaatst als een spiegeltje. De verwachting is dat het gewoon weer aangroeit. Ook dat hoort erbij.

“Zelfs bijwerkingen hebben soms een technische uitleg.”

🩶 Bloemen en kerstpakketten

Vandaag zou Willem van Mepal langskomen met een kerstpakket, precies twee maanden na mijn laatste werkdag daar. Terwijl ik zat te wachten ging de deurbel en stond er een man met een bos bloemen. Sylvia nodigde hem enthousiast binnen uit, in de veronderstelling dat dit Willem was. “Nee hoor, ik kom alleen bloemen brengen.” Ze bleken afkomstig van het Data Delivery Team van Stater, waar ik twee jaar met veel plezier heb gewerkt en inmiddels alweer een jaar weg ben. Even later kwam Willem  met het kerstpakket en een gezellig moment aan de keukentafel. Het blijft bijzonder hoeveel opdrachtgevers en collega’s aan me blijven denken.

“Aandacht blijft het mooiste cadeau.”

🩶 Knieperties en open deuren

Zaterdag 20 december wordt een bijzondere dag. We hebben hier een traditie waarbij mijn moeder elk jaar tussen Kerst en Oud en Nieuw langskomt met drie liter beslag volgens oud Staphorster recept om knieperties te bakken. De deur staat dan open voor familie en vrienden en in dit bijzondere jaar zetten we hem bewust open voor iedereen, waarbij de aandacht elk jaar een beetje groeit. We hebben getwijfeld of we het dit jaar door moesten laten gaan, omdat het druk is en energie kost. We hebben besloten van wel, want sommige prijzen betaal je graag. Dus bij deze, als je weet waar mijn huis staat ben je zaterdag 20 december tussen 12:00 en 16:00 van harte welkom. We verwachten alleen een goed humeur en dat je zelf ook wat knieperties bakt. Wat je bakt mag je uiteraard weer mee naar huis nemen. En als je niet weet waar mijn huis staat, dan mag je dat gewoon vragen.

“Tradities houden je soms beter op de been dan rust.”

🩶 Voor nu

Voor nu is dit waar ik sta. Moe, soms mentaal wiebelig, maar met het einde in zicht en genoeg lichtpuntjes om vast te houden. Ik blijf aftellen, bij voorkeur met mensen om me heen en af en toe met een kniepertje in de hand.

“Zwaarte mag licht hebben. En licht weegt soms verrassend veel.”