🩵 Kankerlicht – Nu het stiller wordt

🩶 15:33 De bel die niemand wil horen

Het was een telefoontje op vrijdagmiddag om 15:33. Ik was net een bierproeverij met kwis aan het voorbereiden. In een paar minuten veranderde mijn middag van luchtig naar loodzwaar. Sinds dat moment probeer ik alles wat er gebeurt op te schrijven. Niet om medelijden te krijgen, maar om mijn hoofd en hart bij elkaar te houden. Deze blogs zijn mijn manier om te begrijpen, te delen en te laten zien hoe ik hiermee omga. Soms serieus, soms met humor, maar altijd echt.

“Het leven belt niet van tevoren om te vragen of het uitkomt.”

🩶 Goed nieuws met bijsluiter

Het goede nieuws is dat de tumor duidelijk aan het slinken is. Dat is geen nuance, geen interpretatie, maar zichtbaar resultaat. Dat zou genoeg moeten zijn om opgelucht te zijn. En dat ben ik ook. Tegelijk voelt het alsof dat nieuws nog niet helemaal landt. Alsof mijn hoofd zegt dat het goed is, maar mijn systeem nog ergens anders zit. Misschien komt dat later. Misschien nu pas. Ik ben er nog niet.

“Goed nieuws heeft soms tijd nodig om binnen te komen.”

🩶 Energie zonder houvast

Mijn energie komt langzaam terug, maar blijft onbetrouwbaar. Middagdutjes zijn geen vaste afspraak meer, al voel ik me snel moe en overprikkeld. Soms kan ik meer dan verwacht, soms stort het zonder waarschuwing in. Het lastige is niet zozeer de vermoeidheid, maar het ontbreken van voorspelbaarheid. Herstellen betekent leven zonder ankers. Dat vraagt meer dan ik dacht.

“Energie zonder ritme is moeilijker dan geen energie.”

🩶 Een huid die zich herinnert

Mijn huid geneest. Ze is nog gevoelig en wordt veel en vaak gesmeerd, maar de blaren zijn weg en de meeste wondjes ook. Ik ontdekte dat die blaren tweedegraads brandwonden waren, geen eerstegraads zoals ik eerder dacht. Achteraf maakt dat weinig verschil. Ze zijn weg. Wat blijft is het besef dat mijn lichaam meer heeft doorstaan dan ik onderweg wilde toegeven.

“Het lichaam onthoudt wat het hoofd overslaat.”

🩶 Stoppen en instorten

Ik ben volledig gestopt met de pijnstillers. Dat besluit leek logisch, tot mijn lichaam er iets van vond. Afkickverschijnselen, nauwelijks slaap en een onderbuik die zich vreemd gedraagt. In drie dagen misschien zes uur geslapen. Ik voel weer elk pijntje. Mijn keel is pijnlijk, maar vooral irritant. Alsof hij dik is, alsof er haren in zitten. Het is moeilijk uit te leggen en onmogelijk te negeren.

“Wat verdoofd was, komt altijd terug.”

🩶 Darmen zonder overleg

Mijn darmen zijn opnieuw opgestart. Zonder waarschuwing en zonder tussenstand. De pijnstilling had ze wekenlang afgeremd en nu werken ze sneller dan dat er voeding binnenkomt. Het resultaat laat zich raden. Ik produceer vooral gal. Vandaag lijkt het iets beter te gaan. Minder rennen, voorzichtig normalere kleuren. Het zijn kleine signalen, maar ik klamp me eraan vast.

“Herstel begint soms met complete ontregeling.”

🩶 Te veel wereld

Gisteren zijn we naar de bioscoop geweest. Dat was te veel. Te hard, te druk, te veel prikkels. Ik was vooral opgelucht toen de film voorbij was. Vandaag ging ik met Sylvia naar de camping om te kijken hoe de voortent zich had gehouden na al die sneeuw. Daar besefte ik dat ik er in drie maanden tijd maar één keer ben geweest. Ik luisterde (ongewild) mee met telefoongesprekken die Sylvia voerde met campingleden vanuit haar rol als bestuurslid. Sommige stemmen herkende ik niet meer. Dat raakte me. Net als het besef dat ik al drie maanden geen auto heb gereden. Mijn wereld is klein geworden. Statisch. En die boodschap komt steeds harder binnen. De wereld is doorgegaan terwijl ik stil stond. Ik stond 6 maanden geleden vooraan als het ging om aandacht te vragen voor digitale soevereiniteit. Nu is het een mode woord en zie ik andere mensen de plannen uitvoeren die ik heb bedacht. De boot gemist omdat je ziek was. Dat voelt stom en heel oneerlijk.

“Je merkt pas wat je mist als je het weer tegenkomt.”

🩶 Ruiken zonder eten

In de bioscoop deelde Jaero een Mars met me. De eerste hap smaakte even een beetje  naar Mars. De tweede niet meer. Ik gebruik nog steeds drinkvoeding en blijf dat doen tot mijn smaak terugkomt. Eten is nu vooral vies omdat het nergens naar smaakt. Het is vreemd om eten wel te ruiken maar niet te proeven. Daarom zit ik vaak niet aan tafel als de rest eet. Gisteren kwam bij het kokhalzen zelfs mijn ontbijt weer mee omhoog.

“Ruiken zonder proeven maakt honger een theoretisch concept.”

🩶 Signalen die binnenkomen

Vandaag nieste ik twee keer en beide keren zat er een klein beetje vers bloed bij. De derde keer niet. Ik ga ervan uit dat het uit mijn keel komt en bij genezing hoort. Ik had niet verwacht dat stoppen met Oxycodon en Fentanyl zo’n effect zou hebben. Pas toen ik vertelde dat ik gestopt was, hoorde ik van een van de artsen dat ik fysiek verslaafd was geraakt en dat een forse dip erbij hoorde. Die informatie kwam pas nadat het misging.

“Achteraf uitleg krijgen helpt zelden op tijd.”

🩶 Alleen thuis

Sylvia en Mandy hebben besloten een week naar Hurghada te gaan. Jaero en ik blijven samen thuis. Er is veel geregeld en zelfs als ik het laat afweten, red Jaero zich wel deze week. Toch voelt het kwetsbaar. Ik merk dat ik nu pas begin te beseffen hoe lang dit allemaal heeft geduurd. Drie maanden van mijn leven zijn voorbij. De kaarten en goede wensen waardeer ik enorm, maar soms voelen ze als een magere vergoeding voor die tijd.

“Dankbaarheid sluit rouw niet uit.”

🩶 Zorgen in de marge

Naast herstel en gevoel speelt er nog iets praktisch mee. Ik maak me zorgen over mijn AOV en het moment waarop die stopt. De vraag is niet óf ik weer mijn eigen inkomen ga genereren, maar wanneer en hoe soepel dat zal gaan. Zal ASR mijn AOV beëindigen voordat ik daadwerkelijk weer omzet draai? Dat spanningsveld zit voortdurend in mijn achterhoofd. Het afgelopen jaar was financieel een rampjaar en mijn reserves zijn niet groot. Dat maakt herstellen niet alleen een lichamelijk en mentaal proces, maar ook een economische puzzel zonder duidelijke randvoorwaarden.

“Zekerheid voelt fragieler als je haar echt nodig hebt.”

🩶 Een buste zonder bestemming

Mandy heeft een buste gemaakt van mijn bestralingsmasker. Ik ben er oprecht erg blij mee. Het is zorgvuldig, liefdevol en technisch knap gedaan. Tegelijk raakt het me meer dan ik had verwacht. Want ergens voel ik me net als die buste. Hol vanbinnen, kleurloos, losgemaakt van zijn oorspronkelijke functie. Het masker had een doel, een plek, een noodzaak. Nu staat het er. Ik sta er ook. Nog zoekend naar wat mijn vorm nu eigenlijk betekent.

“Soms zie je jezelf pas echt als iemand anders je vorm vastlegt.”

🩶 Voor nu

Misschien is herstellen mentaal zwaarder dan ziek zijn. Ziek zijn onderga je. Herstellen vraagt initiatief terwijl je nog leeg bent. De afgelopen maanden bestonden uit slapen, lezen, bloggen en gamen op standje ‘supermakkelijk’. Tijdens het lezen, bloggen en gamen zat ik vaak op de Henrose Es. In mijn hoofd. Nu het stiller wordt, komt het besef. Dit was groot. Dit is groot. Ik weet nog niet hoe het verder moet, maar één ding weet ik wel: mijn leven gaat niet verder zoals het was. Wat er voor in de plaats komt, moet ik nog ontdekken. Misschien wordt dat een volgende blog serie.

“Zwaarte mag licht hebben. En licht weegt soms verrassend veel.”