🩵 Kankerlicht – Alles tegelijk maar niet alles vandaag

 15:33 De bel die niemand wil horen

Het was een telefoontje op vrijdagmiddag om 15:33. Ik was net een bierproeverij met kwis aan het voorbereiden. In een paar minuten veranderde mijn middag van luchtig naar loodzwaar. Sinds dat moment probeer ik alles wat er gebeurt op te schrijven. Niet om medelijden te krijgen, maar om mijn hoofd en hart bij elkaar te houden. Deze blogs zijn mijn manier om te begrijpen, te delen en te laten zien hoe ik hiermee omga soms serieus, soms met humor, maar altijd echt.

“Het leven belt niet van tevoren om te vragen of het uitkomt.”

🩶 Dagen in losse blokken

Sinds 11 januari bestaan dagen uit fragmenten. Slechte nachten door buikpijn en diarree, korte momenten van functioneren en daarna weer terug naar herstelstand. Meerdere nachten heb ik wel zes keer op een koud toilet gezeten. Vier uur slaap blijkt officieel ook slaap te zijn. Overdag voelt mijn keel dik en plakkerig en tandenpoetsen vraagt mentale voorbereiding. Het lichaam bepaalt het ritme. Dat ritme is traag en niet onderhandelbaar.

“Wie slecht slaapt leert snel wat echt noodzakelijk is.”

🩶 Cola als noodvoorziening

Na het stoppen met medicijnen werden mijn darmen opvallend ambitieus. Diarree was structureel en extra aanwezig na drinkvoeding. Verrassend genoeg helpt cola light echt. Niet symbolisch maar praktisch. Daarmee promoveerde het van slechte gewoonte tot functioneel hulpmiddel. Soms is verlichting niet ingewikkeld. Soms staat het gewoon in het schap.

“Sommige oplossingen komen zonder bijsluiter.”

🩶 Stoppen met vloeibaar

Vloeibare voeding had zijn grens bereikt. Mijn buik werd er niet blij van en ik zelf ook niet meer. Sinds ik stopte met de medicijnen gaf elk flesje een naar, vol gevoel. En dat zes keer per dag. Bij elke slok mompelde ik hetzelfde: “Kom maar op met die lijm”. Dat was geen grap. Dat was zelfspot met vermoeidheid eronder. Rationeel wist ik wat verstandig was. Emotioneel was het op.

“Wat op is, laat zich niet wegredeneren.”

🩶 Een huid die niet meer van mij is

De huid aan de linkerkant van mijn gezicht voelt nog steeds vreemd aan. Niet pijnlijk, maar niet meer vanzelfsprekend. Als ik me elektrisch scheer, loopt het apparaat daar vast, alsof mijn huid even niet meedoet. Het is een direct gevolg van de bestralingen en mijn lichaam lijkt dat te onthouden. Tegelijkertijd zie ik vooruitgang. De roodheid en verbranding zijn eigenlijk verdwenen en zalven is zelden nog nodig. De bult in mijn hals is zo goed als weg. Alleen over mijn baardgroei bestaat nog geen duidelijkheid. Dat voelt ineens minder als een detail en meer als een vraag over hoe vertrouwd mijn eigen gezicht straks nog is.

“Je herkent jezelf soms pas als iets anders aanvoelt.”

🩶 Vast voedsel met voorwaarden

Daarom ben ik weer vast voedsel gaan eten. Dat gaat beter dan verwacht, al wordt doorslikken later in de maaltijd lastig. Smaak is er nauwelijks, hooguit een schaduw. Toch voelt eten weer als deelnemen. Het is fysiek onhandiger, maar mentaal lichter. Soms wint gevoel terecht van theorie.

“Goed voor je zijn betekent niet altijd hetzelfde.”

🩶 Koffie vandaag pas

Sinds vandaag drink ik weer koffie. Niet sinds kort, maar echt pas sinds vandaag. De cafeïne doet me goed en voelt als een voorzichtig duwtje richting helderheid. Ook heb ik dit weekend alweer twee biertjes gehad waar ik van kon genieten. Sterke smaken, kleine slokjes, lange pauzes. Proeven is nu een bewuste activiteit.

“Genieten vraagt tegenwoordig aandacht.”

🩶 Samen doen wat kan

Jaero en ik doen alles samen. Boodschappen, kleine klusjes, kranen vervangen en reparaties die net te klein zijn om uit handen te geven. Hij maakt lunch voor ons allebei en kookt met zichtbaar plezier. Het ruikt allemaal heerlijk en dat helpt ook al proef ik er nauwelijks iets van. We verdelen wat kan en passen aan waar nodig. Samen is het overzichtelijker.

“Samen maakt het lichter, zelfs als het niet minder is.”

🩶 Alleen met Salke op de bank

Deze week zit Jaero midden in zijn toetsweek. Dat vraagt focus en rust. Voor hem boven, voor mij beneden. Ik zit vaker als enige mens op de bank dan me lief is. Niet dramatisch, wel eenzaam. Die stilte trekt een wissel op hoe ik me voel en laat zien hoe belangrijk nabijheid eigenlijk is.

“Eenzaamheid komt soms gewoon door stilte.”

🩶 Van binnen naar buiten

Terwijl mijn hoofd steeds vaker vraagt om rust, blijft de buitenwereld zich melden. Praktische zaken trekken zich weinig aan van timing of energie. Juist als ik stil wil staan, blijkt er veel te moeten. Dat spanningsveld maakt alles zwaarder dan nodig.

“De wereld pauzeert niet als jij dat wel moet.”

🩶 Bellen in fases

Het begon zondag met stroomuitval. Zonder waarschuwing. Eerst een elektricien regelen, met spoed. Want zonder stroom is er ook geen verwarming. Pas de volgende dag volgde de rest. Bellen met de verzekering over de meterkast. Daarna de leasemaatschappij. Daarna KIA. Uitleggen, doorverbonden worden, opnieuw uitleggen. De auto werd afgesleept en in Borne haalde ik een vervangende auto op. Een bus! Een dieselende handgeschakelde bus. Ondertussen liep ook het dossier ‘lekke dakgoot’ door. Offertes, buren, afstemming. Alsof dat nog niet genoeg was, moest ook het zakelijke jaar financieel worden afgesloten. Overleg met de boekhouder, cijfers nalopen, beslissingen nemen terwijl mijn hoofd eigenlijk al vol zat. Alles los logisch. Samen behoorlijk veel.

“Regelen vraagt soms meer energie dan het probleem zelf.”

🩶 Huishouden als werk

Wat vaak onderschat wordt is hoeveel tijd het huishouden kost. De was alleen al nam bijna een volle week in beslag. Dat is niet vreemd als twee volwassenen maandenlang tegelijk in de lappenmand zitten. Afgelopen maandag kwam Salke meerdere keren met vuile was de woonkamer in lopen. Dat was het moment waarop ik besloot dat de achterstand weg moest, koste wat kost. Daarnaast waren er de vele vele kaartjes waarvoor dank aan iedereen. Ze moesten eerst opgeruimd worden voordat ik überhaupt kon stoffen. Opruimen is nu geen esthetiek maar noodzaak.

“Soms begint herstel gewoon bij schone sokken.”

🩶 Bezoek met bijwerking

René kwam afgelopen week langs. Het was erg gezellig en voelde even normaal. Ik hield hem zelf te lang aan de praat, mea culpa. Toen hij vertrok, stond ik tot mijn verrassing te trillen op mijn benen van vermoeidheid. Dat moment maakte iets pijnlijk duidelijk. Vijf minuten interactie met mensen buiten mijn gezin kost me net zoveel energie als een uur klussen in huis. Gezelligheid is fijn, maar het heeft nu een prijskaartje.

“Contact is waardevol, maar niet meer gratis.”

🩶 Gewicht zonder zorg

Alhoewel de diarree weg lijkt en ik vast voedsel eet, val ik langzaam af. De weegschaal laat zien dat mijn spiermassa vrijwel gelijk blijft. Dat stelt gerust. Het zijn geen kilo’s die me zorgen baren. Die paar kilo’s mis ik niet.

“Niet alles wat minder wordt, is verlies.”

🩶 Vooruit plannen met afstand

Donderdag ga ik Sylvia en Mandy ophalen van Schiphol. Ze komen eindelijk terug uit Hurghada, Egypte. Dat wordt voor het eerst weer een lange rit. Niet in mijn vertrouwde EV6, maar in de grote bus die nu tijdelijk mijn vervoer is. Alleen dat idee vraagt al gewenning. Ik merk dat ik er nu al rekening mee houd. Minder doen, eerder stoppen, energie sparen alsof het een serieuze afspraak is. Het voelt als een kleine expeditie, niet spannend maar wel betekenisvol.

“Soms begint een reis al dagen van tevoren.”

🩶 Voor nu

Voor nu is dit waar ik sta. Ik eet vast, drink koffie sinds vandaag, plan bewust en accepteer korte avonden. Er wordt veel geregeld terwijl rust logischer zou zijn. Tegelijkertijd is er onmiskenbaar verbetering. Het gaat langzamer dan ik zou willen, maar het is er wel degelijk. Mijn lichaam bepaalt het tempo, niet ik. En datzelfde lichaam weet eigenlijk heel goed hoe dit moet. Morgen kijk ik opnieuw wat kan en wat moet. Alles wat niet hoeft mag wachten.

“Zwaarte mag licht hebben. En licht weegt soms verrassend veel.”